بزرگي گفته هر عضوي عيب خودش را دارد. چشم معيوب، نابينا و گوش معيوب ناشنوا است. عيب دست و پا هم كجي و فلجي است، اما عيب «دل»، تهي بودن از محبت است.
همه ما تشنه دوستي و محبت هستيم حتي اگر بر زبان نياوريم، دوست داريم محبوب و مورد توجه ديگران باشيم، هرچند در اين و انفساي زندگي ماشيني كه عواطف انساني و احساسات، روز به روز تحليل مي رود و كم رنگ تر مي شود، با اين وجود بازهم به دنبال راهي براي جلب محبت ديگران مي گرديم. چرا؟ چون نياز به محبت از نيازهاي اساسي است كه از ابتداي وجود تا دم مرگ همراه ما خواهد بود.

محبت، موثرترين و كارآمدترين شيوه تربيتي است. محبت جاذبه مي آفريند، انگيزه خلق مي كند وانسان هاي پرتلاطم و مضطرب را آرامش مي بخشد.