فیلم گزارش خدمت رسانی اهالی زنگی آباد کرمان به زائران مسجد مقدس جمکران

با صلوات به روح روانشاد مرحوم محمدعلی رضا زنگی آبادی ، لطفا روی لینک زیر کلیک کنید :

http://qom.irib.ir/news/video-report/14786-%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%AA-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%B2%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF-%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86

هیئت رئیسه شورای شهر زنگی آباد انتخاب شدند

نخستین نشست شورای چهارم شهر زنگی آباد در حالی پایان یافت که اعضای این شورا با انجام رأی‌گیری عباس زنگی آبادی (محمدعلی ماه نساء) را به عنوان رئیس این شورا انتخاب کردند. اعضای شورا عباس زنگی آبادی (علی محمد کریم) را به عنوان نائب رئیس، ذبیح الله زنگی آبادی را به عنوان منشی چهارمین دوره شورای اسلامی شهر زنگی آباد انتخاب و معرفی کردند. همچنین اعضای شورای شهر زنگی آباد محمد رضا هوشمند را به عنوان خزانه‌دار این شورا انتخاب کردند.

خوشا آنان که عبد کبریایند

شاعر: حاج شیخ حبیب الله زنگی آبادی (سائل)

• • خوشا آنان که عبد کبریایند
  •   همیشه تحت فرمان خدایند
    خوشا آنان که دردنیای فانی
  •   زغیر ببریده باحق آشنایند
    خوشاآنان که باایمان واخلاص
  •   همیشه درنماز ودردعایند
    خوشا آنان که بادوری زشیطان
  •   مبرا از گناه و از خطایند
    خوشا آنان که تا هنگام مردن 
  •  به فکر توشه روز جزایند
  • خوشا آ نان که چون (سائل ) همیشه
    گدای  درگه  آل  عبا یند

شش طایفه که با خداوند در جنگند

از رسول اکرم (ص) نقل شده است که ایشان فرموده اند: در روز قیامت عقربی از عقرب های جهنم به صحرای قیامت خواهد آمد که بدنش بسیار بزرگ می باشد و فریاد می کشد:

کیست که با خداوند جنگ و محاربه نموده است و کجاست؟ و جناب جبرئیل می گوید: چه کسی را می خواهی؟ و آن عقرب می گوید: شش گروه و طایفه را می خواهم:

اول: تارک نماز؛ اگر چه به رکعتی باشد.

دوم: مانع زکات؛ اگر چه به یک دانه باشد.

سوم: شارب خمر؛ اگر چه به یک قطره باشد.

چهارم: خورنده ی ربا؛ اگر چه به یک لقمه باشد.

پنجم: عاق والدین؛ اگر چه به یک کلمه باشد.

ششم: کسی که در مسجد به امور دنیوی مشغول باشد و فارغ از یاد خداوند، سخن از دنیا بگوید.

 سپس پیامبر (ص) فرمودند: همانا این شش طایفه را آن عقرب به دهان می گیرد و می بلعد، چنانکه کبوتری دانه می خورد. (تفسیر نورالثقلین، ج8: 699؛ آمال الواعظین، ج1: 214)