نماز جمعه زنگی آباداینهفته به امامت  حجت الاسلام شیخ حبیب الله زنگی آبادی امام جمعه موقت شهر زنگی آباد برگزار شد. ایشان در خطبه اول با ذکر بیان آیات و روایات وبا اشاره به فرازهایی از ادعیه ندبه وکمیل موضوع جانشینی حضرت امام علی (ع) بعد از پیامبر اعظم را اثبات و بر لزوم رهروی از راه ایشان وسایر ائمه معصومین تاکید کرد. وی در خطبه دوم ضمن یادآوری رعایت تقوای الهی  به سالروز ارتحال مرحوم قمی وشهادت نواب صفوی ویارانش پرداخت واز مجاهدت های این شهدا تقدیر نمود. امام جمعه موقت شهر زنگی آباد درگذشت مورخ بزرگ مرحوم علی دوانی را تسلیت گفت وبرای آن نویسنده شهیر علو درجات را از درگاه خداوند متعال مسئلت  نمود.                                                                                                                       

                            رعنا وقتی که خواب است

                                    رضا زنگی آبادی

        شش ماه وبیست روز دیگرپانزده ساله می شوم اما هنوزدرخت پرتقال ندیده ام. مینی بوسی که قرار است ما را برای سال تحویل به شهداد برساند میانۀ تونل متوقف شده است.کار ساخت تونل هنوز تمام نشده وفقط برای ساعات محدودی باز است. ما در تاریکی غلیظی غرق شده ایم. آب از لابلای سنگ های سقف تونل راه باز می کند وچکه چکه بر مینی بوس می چکد. با هر قطره صدای مهیبی در کاسۀ سرم می پیچد نورکم رمق کلاه کارگران تاریکی را می درد وآنها مانند اشباحی سرگردان در تاریکی می لولند. یکی از آنها پیکور را روشن می کند وصدا همه را از جا می پراند. پویان که روی پای من به خواب رفته است بیدار می شود؛ ازآنهمه سروصداو تاریکی می ترسد وگریه می کند. رعنا برمی گردد وماراکه دو صندلی عقب تراز او درطرف دیگرنشسته ایم نگاه می کند.نگاهش پویان را آرام اما من را آشفته می کند.صدای  مته هرچندلحظه یکبارسکوت را سوراخ سوراخ می کند؛مثل صدایی که گاهی نیمه های شب مرا ازخواب می پراند.

             درخیال من هرشب پشت دیوارهای بلند زندان کسی را تیرباران می کنند.زندان نزدیک خانه است.هوا که گرم تربود،  شب ها کتابی برمی داشتم ومی رفتم روبروی زندان.تصویرآن بنای عجیب با برج ونگهبانی که دزدکی سیگارمی کشید  مرا جذب می کرد. روی لبۀ جدول زیر نور می نشستم ونگاهِ زندان می کردم؛ بی آنکه اصلاً کتابم را باز کنم.  سرمای اواسط پاییز از جلوی زندان جا کنم می کند. رعنا در را به رویم باز می کند. پویان نزدیک  بخاری خوابیده است. به اتاقم می روم؛ در نیم گم است. از لای در رعنا را در آشپزخانه می بینم. از همانجا می گوید:

« شام می خوری ؟»

 - دستتون درد نکنه، گرسنه نیستم.

هیچ میلی به غدا ندارم .رعنا صدای تلویزیون راکم می کند؛به خیال اینکه درس می خوانم.چراغ راخاموش می کنم ودرازمی کشم؛ همه جا ساکت است. از شیشۀ بالای در انعکاس شعله های بخاری  را روی سقف هال می بینم. باید بروم دستشویی. بین رفتن ونرفتن مانده ام. گاهی دستشویی رفتن را بهانه می کنم تا از اتاق بیرون بروم؛ به خودم دروغ می گویم. نمی دانم چه مدت با خودم کلنجار می روم. آرام در را باز می کنم. پویان در آغوش رعنا خواب است. موهای رعنا روی بالش ریخته وپتوتا روی شانه هایش را پوشانده است. نور کم رمق بخاری روی صورتش بازی می کنداز ترس اینکه  بیدار شود نگاهم را می گیرم. وقت برگشتن بیشتر نگاهش می کنم. دست راستش را زیر گونه گذاشته است و موها روی صورتش ریخته اند. « خدایا، خدایا کور کن چشمهای هیزم.» به سقف خیره مانده ام، خوابم نمی برد.آرام می غلتم ودمر می خوابم. صدای رعنا نََرم وارد خوابم می شود:« رضا، رضا دیرت نشه.» بالای سرم ایستاده .تکانی به خودم می دهم .نمی خواهم  ازجا بلند شوم؛نه اینکه خوابم بیاید می خواهم بازهم بگوید:«رضا،رضا دیرت نشه.» 

     روی دوچرخه می پرم؛ سوز سرد پاییزی در من اثر ندارد؛ گرمم، گرمِ گرم.  خیابان دراز شهاب را رکاب می زنم.رکاب می زنم تا در هیاهوی دبیرستان گم شوم. مبحث کرم های دل ورودۀ ماتا اواخر پاییز بخشی از ساعت درس زیست را می گیرد.معلم می گوید:« بیشتر بچه ها توی این سن وسال انگل دارند.»بچه ها می خندند وشلوغ می کنند.داد می زند:« شما ها همه کرم دارید.»بعد نام شربتی رامی نویسد که برای دفع کرم های جورواجورما مفید است.معلم  با گچ های رنگی با دقت تمام وعاشقانه شکل معقد را می کشد و مکانیسم خارش را توضیح می دهد. بعد رو به من می گوید:« آهای بچه، تو که از ده اومدی خارش نداری؟»

-          نه آقا هیچ جامون نمی خاره .

                 روزهای آخر پاییز کوتاهند تا به خانه برسم هوا تاریک شده است. رعنا کناربخاری نشسته است ؛معلوم نیست فکرش کجاست. پویان باخودش بازی می کند. نرگس همسایۀ رعنا مثل شبهای دیگر به ما  سر می زند؛شوخ وشنگ است.ازراه که می رسد از میان نوارها، نواری را برمی داردو داخل ضبط می گذاردصدای ویکتورخارا بلندمی شود.نرگس به شکل مسخره ای با آهنگ صدای خواننده شیلیا یی می رقصد اما تلاش های اوبرای خنداندن رعنا بی فایده است. نرگس دستم را می گیرد واز جا بلندم می کند. می خواهد مرا دررقص مسخره اش شریک کند؛

سعی می کنم خودم را از دستس خلاص کنم. رعنا می گوید:« اذیتش نکن.» نرگس مرا به طرف خودش می کشد وسرم را به سینه اش می چسباند  ولحظه ای نگه می دارد. رعنا می گوید:« نرگس تورو خدا اونو خاموش کن.» نرگس ضبط را خاموش می کندوهس هس زنان می نشیند وپویان را روی پایش می نشاند ومی بوسد.نفسش که جا می آید بلند می شود« شوهرمرده شوربردم الآن میاد کاش یه پدر سگی پیدا می شد اینو اعدام می کرد راحت می شدم.» بعد از ته دل می خندد.

             فاصله ای است میان من ورعنا که کوتاه نمی شود؛ انگار هر دو از هم خجالت می کشیم. رعنا درعالم خودش است.  به اتاقم پناه می برم. شبهای زمستان بلندند اما من حوصلۀ درس خواندن ندارم. لا به لای کتابهای مسعودپرسه می زنم.  جزوه ای در بارۀ چه گوارا بر می دارم. نگاه به عکس روی جلدش که می کنم قدمی کشم، موهای بلندم روی شانه ام می ریزند،اسلحه برمی دارم وهمراه او به دل جنگلهای کوبا می زنم.هنوزهیچ تیری شلیک نکرده ام که قامت کشیدۀ رعنا لای در پیدا می شود. نگاهم می کند، جزوه را کنارمی گذارم. رعنا هیج وقت از درسم پرس و جو نمی کند؛می گوید:« هوا خیلی سرد شده بیا تو هال نزدیک بخاری بخواب.»

            دمر می شوم وگردنم را کج می کنم. ماه بالای شیشۀ نورگیر است. مهتاب بر رعنا می ریزد.پتو از رویش کنار رفته است. با آهنگ ملایم  نفس، سینه هایش آرام بالاو پایین می روند. چشمها که بسته باشند ابروهای سیاهش کشیده تربه نظر میرسند.گودی میان ابروها وپشت پلکها(همانجا که دوست دارم ببوسم) دره ای است عمیق که مرا به درون می کشد. رعنا تکانی به خودش میدهد.  سرم را برمی گردانم اما باز رعنا نگاهم را به طرف خودش می کشد؛ به پشت خوابیده است. دستها را که بالای سر رها کرده شبیه پرانتزی است که سر را در میان گرفته. موهای سیاهش زیرنور مهتاب می درخشند. «خدایا، خدایا! کور کن چشمهای هیزم.»

   مسائل مربوط به غسل از اهم مسائل است از ضروریات سن شما. فراگیری احکام شرعی بر شما که به سن بلوغ رسیده اید واجب است. معلم بینش از جایش بر می خیزد تا انواع غسلها ونحوۀ انجام آن را به ما نشان بدهد.روزهای زمستان کوتاهند زود شب می شود ومن می ترسم، می ترسم از شب، می ترسم از رعنا وقتی که خواب است.بخاری آرام آرام می سوزد،پویان خرو پف می کند،رعنا آرام نفس می کشد،ماه بالای نورگیر نیست اما سفیدی گردن وصورت رعنا تاریکی را آرام آرام پس میزند تکانی به خودش می دهد ومی چرخد.پتورا روی سرش می کشد خودم را به خواب می زنم وبه انتظار می مانم. من پایین پای رعنا خوابیده ام. صورتش پیدا نیست اما یک پایش از پتو بیرون آمده است؛ سفیدی پایش تا گودی پشت زانو پیداست ( همانجا که دوست دارم ببوسم)خیره مانده ام به قوس ملایم پایش که تاریکی را جرداده است.نوازش پای رعناوسوسه ای است که رهایم نمی کند دست؛ اگر درازکنم به پایش نمی رسد.به پشت می خوابم.دستم را بالای سرم درازمی کنم وهمۀ تنم را کش می دهم.می خواهم اگر دستم به پایش رسید و بیدار شد وانمود کنم همه چیز اتفاقی بوده است.دستم تاریکی را می کاود؛بی فایده است.عقل از سرم

پریده. قلبم تند تند می زند ودهانم خشک شده است.سینه خیز جلو می روم.حالا اگر دست دراز کنم به پایش می رسد.پشت دستم را نرم وملایم بر ساق  پایش می کشم؛ انگار دستم را به دیوارۀ تنور پر ازآتش چسبانده باشم.« رعنا خواب است؟» باریکه نوری که از دور دستها آمده  از شیشۀ در راهرو وارد شده وبه دیوار تابیده است. مرد توی قاب در آن سایه و روشن نگاهم می کند. موهای بلندش اورا شبیه چه گوارا کرده است اما سبیلش به سبیل صمد بهرنگی می ماند.از نگاهش خجل می شوم. لحاف را روی سرم می کشم بعدآرام دمر می شوم. آنقدر بی قرارم که خواب هم حال حالا ها زورش به من نمی رسد؛ مگر اینکه...

         رخت سیاه اگر قامت کشیده ای را بپوشاند واشک چشمان سیاه درشتی را سرخ کند ومژه های بلندی را به هم بچسباند، چاره ای  نمی ماند اِلا عاشق شدن. رعنا سیاه پوشیده است. اشک به پهنای صورتش جاری است،چشمان سیاهش سرخِ سرخ هستند ومژه های بلندش به هم چسبیده اند. از جا که بلند می شود، چادر از سرش می لغزد وروی زمین می افتد. خودش را در آغوش مادرم می اندازد:«دیدی عمه جان بی  مسعود شدم.» بعد از ته دل جیغ می زند؛ طوری خدا را صدا می زند که تنم می لرزد وهمراهش گریه می کنم. بعد اسم مسعود رافریاد می زند. حسادت می کنم. خودم را درقامت مسعود که نه، در هئیت چه گوارا می بینم. می خواهم تنم را با گلوله سوراخ سوراخ کنند و زنی دوستم  داشته باشد واز

ته دل اسمم را فریاد بزند.

           قامت رعنا چنان با رنگ سیاه آمیخته شده است که هیچ رنگ دیگری به تنش نمی نشیند وهمۀ آن فریادها جایشان را به سکوتهای طولانی داده اند. رنگ سیاه با سکوتش تناسب دارد.تلاشهای مادرم برای در آوردن لباسهای مشکی اوبی نتیجه است. آرام حرف می زند؛انگاربا خودش:«می ترسم،خیالات برم می داره،یه صداهایی می شنوم،دائم صدای تیر توی سرم می پیچه، توی اون خونه دیونه می شم،عمه جان.» مادر کلامی برای دلداری اوپیدا نمی کند. نگاهش می کنم بی مقدمه می پرسد :«معدلت چند شده؟»

-    نوزده .

      مدرسه رفتن یا نرفتن من بین فامیل باغث بحث داغی شده است؛ رعنا می گوید:« حیفه، بذارین درسشو بخونه،بذارین بیاد پیش خودم عمه جان.» تنهایی رعنا مجوزی می شود برای ادامۀ تحصیلم. از روستایی که دبیرستان ندارد کنده می شوم. رعناخودش ثبت نامم می کند.ازهمۀ شهرفقط خیابان دراز شهاب را بلدم؛خیابانی که انتهای آن به زندان ختم می شود.زندان اولین منظره ای است که توجه ام را جلب می کند.در سایه دیوار زندان است که عاشق می شوم، شاعر می شوم وبه جستجوی همۀ عاشقانه های جهان بر می خیزم.                               

      پنچشنبه ها به ده بر می گردم؛ رعنا با من نیست اما در خیال من جز رعنا هیچ کس و هیچ چیز دیگرجا  ندارد.جمعه ها کش می آیند حتی اگر جمعه های کوتاه پاییز باشند.صبح زود بیدار می شوم؛ روی زمین بند نمی شوم، نمی دانم چه کنم، به اندازۀ یک قرن طول می کشد تا ظهر جمعه شود ومن ساکم را بردارم وبگویم« خب من رفتم.» در می زنم و به انتظار می مانم اما در باز نمی شود.کلید می اندازم و وارد می شوم .روبه روی تلویزیون کز می کنم. صدای شر شر آب می آید به صدای آب گوش می دهم؛ انگار جایی دور باران می بارد. ما حمام نداریم وحمام عمومی ده که با پله های بی انتهایی به عمق زمین فرو می رود هنوز هم بخشی از کابوسهای من است.

           پویان که بیرون می دود بخاری از لای دربیرون می زند. بغلش می کنم ومی بوسمش سایۀ رعنا از پشت شیشۀ مات پیدا است که لباس می پوشد. وقتی بیرون می آید دهانم برای سلام  باز نمی شود؛ زبانم تکه ای چوب شده است که حتی اگربتوانم تکانش بدهم دهانم را خراش می دهد.موهای خیسش به هم چسبیده اند.می آید کنار من نزدیک بخاری می ایستد؛ بویی شبیه بوی سیب همراه خودش می آورد. با تمام وجود بو را به درون می کشم. سرش را با لای بخاری گرفته وموهای بلندش را رها  و انگشتانش را شانۀ کرده است.صدای قلبم آنقدر بلند است که گمان می کنم رعنا آن رامی شنود. شقیقه هایم دل دل می کنند. اگر به اتاقم پناه نبرم به مرگ می رسم. داخل اتاق آرامترمی شوم؛ بوی رعنا را با خودم آورده ام.به انتظارمی مانم بعد صدای خش دارو بغض آلود رعنا ازجایی دورمی آید:«رضا نمی خوای بری حموم.»

              رختهای چرکش را در هم پیچیده وگلوله کرده است. لباسهایم را کنار آنها رها می کنم. رعنا آنهارا می شوید. قلبم به همان شدت می زند. از جمعه ای به جمعۀ دیگر انگشتانم را سرزنش می کنم اما دستها از مغزم فرمان نمی برند؛ خودشان رختهای چرک را می کاوند. زورم به دستهایم نمی رسد. «خدایا، خدایا! قطع کن هردو دستم.»

              رطوبت تمام بوی رعنا رابه خود جذب کرده است.همۀ اشیا بوی او را می دهند؛ لیف وصابون تبدیل به اشیا مقدسی شده اند که آرام برآنها دست می کشم . آرام نشده ام؛ بی تابم بی تاب.می خواهم ته ماندۀ بو را به درون بکشم. به چشمهایم  توی آیینه نگاه می کنم، زورم به خودم نمی رسد صابونی که رعنا به تنش زده  میان دستهایم است.

            آرام شده ام؛ آرامِ آرام .بویی شبیه وایتکس به بوهای جورواجور وغیرقابل کشف حمام اضافه می شود نگاه چشمان خمارم می کنم.« لعنت به من، لعنت به عصر های جمعه.»

             کسالت عصر های جمعه تا شب هم کش می آید. عصر های جمعه شوهر نرگس در خانه است واو به ما سرنمی زند. کنار بخاری می نشینم؛ رعنا یک طرف بخاری و من طرف دیگر آن. رعنا انار ترش دوست دارد.نگاه د انه های سرخ  داخل کاسۀ چینی می کنم؛ دهانم آب می افتد. رعنا کاسه را به دستم می دهد. قاشق را در دهانم نگه می دارم؛ لابه لای طعم ترش اناربه دنبال مزۀ دهان رعنا می گردم.تلویزیون سیاه وسفید مثل همۀ جمعه ها فیلمِ ژاپنیِ کسالت آوری پخش می کند.  پیرزن وپیرمردی ژاپنی برای مدتی طولانی روبروی هم نشسته اند؛بی هیچ حرف یا حرکتی حتی.فکر رعنادر جایی دوراست و فکر من پیش رعنا که فاصله اش با من فقط حجم یک بخاری است. پویان با اسباب بازی هایش سرگرم است. آمدن منصورعصرهای جمعه را برای من جهنم می کند. رعنا او را تحویل می گیرد ومن از زور حسادت تا صبح به خودم می پیچم.

            منصور کنار رعنا نشسته است. پیش خودم خیال بافته بودم که می توانم از کرمان تا شهداد کنار رعنا بنشینم.اما او پویان را هم به من سپرده است  تا با خیال راحت به حرفهای بی پایان منصور گوش بدهد. توقف مینی بوس در میان تونل شاید همان چیزی بود که منصور می خواست. اگر من آنقدر به رعنا نزدیک بودم دلم می خواست ماشین هیچگاه راه نیفتد وما تا ابد در تاریکی تونل بمانیم؛ کاش منصور را تیر باران کرده بودند.

               سال تحویل شده است؛بچه ها با لباسهای رنگ و وارنگ همراه بزرگترها از قبرستان بر می گردند.دسته ای کبوتر از گنبد امامزاده زید می پرند. پا که از ماشین بیرون می گذارم هجوم عطر بهار نارنج گیجم می کند. آرام راه می افتیم؛ منصورپویان را بغل کرده است وشانه به شانۀ رعنا راه می رود. قامت رعنا کم ازقدوبالای منصور ندارد. من چندقدم از آنهاعقب ترهستم. نخلها نگاهم را تا آسمان می برند.وقتی از کوچه باغها می گذریم بوی تمام  سبزه ها و شکوفه ها را فرو می دهم. پا که از چینۀ فرو ریختۀ باغ به داخل می گذارم درختهای پرتقال را در سایۀ نخلها می بینم. از میان سبزه ها وعطر بهار نارنج می گذریم. سروصدای پرنده ها از میان باغ می آید؛ جز صدای پرنده ها ودارکوبی که درختی را سوراخ می کند هیچ صدایی نیست، هیچ کس حرفی نمی زند. از خود بی خود شده ام؛ انگار کسی پرتم کرده است میان بهشت. سبزه ها را می گذرانیم وپابه مسیری خاکی می گذاریم که سبزه ها را به دو نیم کرده است. آرام آرام می رویم. انتهای باغ اتاقکهایی پیدا می شوند.پدر و مادر منصور به استقبالمان می آیند. نوروز دوم است اما رعنا هنوز عزا دار است. مادر منصور رعنا را بغل می کند و می بوسد، مرا هم می بوسد.

               به تیره های چوبی سقف نگاه می کنم؛ همه ساکت شده اند. از وقتی که از کرمان راه افتاده ایم حا لا برای اولین باررعنا لحظه ای نگاهش را روی من نگه می دارد. نگاهش می کنم ؛همۀ حرفهایم را توی چشمانم می یزم. چشمهایم از او تشکر می کنند که مرا با خودش آورده است. منصور می گوید بروم توی باغ گشتی بزنم.پدرش می گوید:«بذار خستگی در کنه.»

             دلم می خواهد بروم توی باغ وفقط من باشم ورعنا؛لابلای نخلهای بلند وعطر تند بهار نارنج قدم بزنیم.همۀ این چندماه  در سکوت فقط نگاهش کرده ام. دلم می خواهد رعنا قدم بزند ومن بنشینم وراه رفتنش را نگاه کنم.

            از اتاق بیرون می زنم ازمیان سبزه ها می گذرم.لحظه ای به پشت سرنگاه می کنم پنجره صورت رعنا را قاب گرفته است. او رفتنم را نگاه می کند شایدهم این تصویر ساختۀ ذهن من است.پنجره دور است اما من جایی رابه نشانۀ چشمهای درشت رعنا نشان کرده ام.دوباره خودم را فریب می دهم و بر می گردم پشت به پنجره روی بازه می نشینم وبه صدای پرنده ها گوش می دهم. هوس می کنم از نخل بالا بروم. تنۀ درخت را در آغوش می گیرم؛ بالا رفتن سخت است. خودم را رها می کنم میان علفها و درازمی کشم؛خنکی شبنمِ لای علفها در تنم می دود.خنک می شوم و به یکباره بهاررا کشف می کنم؛ روز اول بهار است که به انتها رسیده است. سرخی غروب بر سر نخلها ریخته است. گرگ ومیش که می شود درختها وهم انگیز می شوندو عوض پرنده ها، قور باغه ها آواز می خوانند. می ترسم، از جا بلند می شوم. صدای رعنا آرامم‌می‌کند:«رضا،رضا کجایی؟» رعنا تا میانۀ باغ آمده است.روبه رویش می ایستم. با لحنی که تا به حال از او نشنیده ام با صدایی بم وگرفته می گوید:«کجا رفته بودی؟»

- همین دورو برا.

          حالا برای اولین بار رعنا آرام دستش را بالا می آورد وروی سرم می کشد.انگشتان بلندش را درموهایم فرومی کند وبعد دستش را می لغزاند و از روی گوشم  می گذراند وروی شانه ام  می گذارد. راه می افتیم. رعنا دستش را از روی شانه ام بر نمی داردو همانطور که می رویم مرا به خودش می چسباند ومی گوید:«ازاینجا خوشت آومده.»نمی توانم حرف بزنم.بوی رعنا وبوی علف درهم شده اند؛انگار خواب وخیال است.دستش را روی شانه ام حس می کنم خیلی کوتاهتر ازرعنا هستم.به اتاقها که نزدیک می شویم دستش رامی لغزاند روی سرم و دوباره انگشتانش را درمو هایم فرو می کند ومی گوید:« امروز خیلی خسته شدی، اگر خواستی زودبخوابی بگو، خجالت نکشی، باشه؟.»

       به پشت خوابیده ام ونگاه تیره های چوبی سقف می کنم.رعنا آرام وارد می شود وپویان را که خواب رفته است کنارم می خواباند وبرایم لبخند می زند« رعنا امشب کجا می خوابد؟»

         از اتاق دیگرصدا می آید. صدای رعنا شنیده نمی شود، صداها نا مفهومند. به همه چیز شک کرده ام. فریب خورده ام دو باره آرامش از من می گریزد. بلند می شوم و گوشم را به در می چسبا نم بعد هما نجا پشت در آوار می شوم. تیر های چوبی سقف به گرد سرم می چرخند. قور باغه ها با صدای بلند آواز می خوانند. تمام شب قورباغه ها می خوانند؛ شب تمام نمی شود.

          صبح با صدای پرنده ها شروع می شود،صبحی که من دوباره کودکی لجباز شده ام، لج کرده ام ومی خواهم برگردم. رعنا دنبالم می دود؛ فایده ندارد.باید برگردم گیجم، گیج؛نه صدای پرنده می شنوم نه بوی علف حس می کنم.رعناروبه رویم می ایستد و می گوید:« نمی ذارم بری.»

داد می زنم :«دلم می خواد، می خوام برگردم خونۀ خودمون، زور که نیس.» نگاهم می کند نه با خشم. نگاهش می کنم.بغض کرده ام اما عوض من رعنا گریه می کند و آرام می گوید :« برو، برورضا.» منصور تا ایستگاه همراهم می آید به من لبخند می زند. از تصور اینکه رعنا را بغل کند دیوانه می شوم. فاصلۀ شهداد تا کرمان تونلِ تاریک وبی انتهایی شده است که به هیچ روشنایی ختم نمی شود. به هیچ چیز نمی توانم فکر کنم. تنها شده ام،تنها مثل لحظه های آخر چه گوارا در بولیوی؛ تن زخمی اش را که به رگبار می بندند،  بغض من می ترکد. مادرپتو را از رویم کنار می زند :«چه مرگته؟» حرفی ندارم بزنم با همان چشمهای سرخ نگاهش می کنم. نه بچه ام نه مرد،شش ماه وچند روز دیگر پانزده ساله می شوم.

         1- نیم گم، در گویش کرمانی، نیم باز، نیم بسته

                                                                                                                                                     پایان